De ruimhartige neef

Casus van de maand, februari 2016           

De ruimhartige neef!

Het was 1992. Tante was  88, altijd wijkverpleegster geweest, had een goed pensioen en  leefde niet royaal.  Dat herkennen we soms bij mensen van die generatie van 1904! Tante woonde mooi in een service flat met uitzicht op de apeldoornse bossen. Op een gegeven moment wordt ze bedlegerig en er moet maatwerk thuiszorg bij komen. Precies een  kolfje naar de hand van het toenmalige Verpleegkundig bureau Jacobs. Na een fase van ochtend- en avondzorg wordt op verzoek van de neef de zorg opgeschaald, eerst naar  grotere blokken overdag, vervolgens een blok van 12 u. van `s morgens  8 tot  `s avonds 20u. Dan had ze ook nog een beetje aanspraak. Het zou allemaal naar niet zo heel lang duren, het einde van het leven kwam in zicht.

Het ging heel geleidelijk iets minder met de gezondheid van tante. Op verzoek van de neef werd het volledige 24uurszorg, aaneengesloten.  Vanuit Den Haag was het toch voor hem ook een prettig gevoel, dat er iemand  ook s`nachts bij tante was.  Het kon ook wel eens af gaan lopen; dat had hij ook van de dokters begrepen.  De dokter waagt zich overigens nooit aan voorspellingen, hoogstens een voorzichtige verwachting: soms loopt het toch allemaal weer anders. Na een paar maanden 24uurzorg zocht de neef contact met mij. Hij had tante en zijn ouders ook,  beloofd om  goed voor haar te zorgen en haar wens in te willigen, zo lang mogelijk in haar eigen mooie appartement te verblijven. Maar wat is zo lang mogelijk?  Omdat het allemaal wat langer duurde dan verwacht, werd “de bodem van geldkist zichtbaar”. Eigenlijk vroeg de neef  mij om een inschatting van de verwachte levensduur. Maar wijs geworden door wat er sinds de golf van terminale thuiszorg in 1988 in mijn  bureau had voorgedaan ( veel waaknachten georganiseerd, veel  zusters horen speculeren en artsen voorzichtig  zien zijn omtrent inschattingen) hield ik me ook op de vlakte. Maar de neef wilde klankborden en dat kon ook, in een goed gesprek.

Op een gegeven moment  ging hij hardop denken: Ik heb tante beloofd  zolang mogelijk… dan volg ik mijn eigen inschatting maar. als het nog een half jaar duurt , dan is dat maar zo; uw rekeningen worden  sowieso betaald; ik ben tevreden over de zorg en tante ook. Dan neem ik een hypotheek op de flat. Die is vrij.  We gaven elkaar een hand: ik kon weer verder  gaan met roosters maken. Het heeft nog 3 maanden geduurd. Of er feitelijk een hypotheek  gegeven is  aan de bank en of er geld is opgenomen, dat  is mij nooit verteld. Maar de houding van de neef maakte indruk:  De belofte van “zo lang mogelijk” bevatte ruimte voor een opname in een verpleeg- of verzorgingshuis. Hij had het stukje elastiek ook minder ver kunnen uitrekken. Misschien had zijn erfdeel groter kunnen zijn…

Soms voel je hoe iemand er in staat, in een bepaalde situatie. De neef stond er niet inhalig maar ruimhartig in.Wat gaan we in de toekomst meemaken?  De periode 2013-2030? De eigen bijdrage voor opname  in een instelling gaat fors omhoog. Er is een vermogenstoets! Je moet eerst je eigen huis opeten! En de opname wordt steeds moeilijker: De zorgzwarte pakketten 1 en 2 gaan er in 2013 af.  In 2014 en 2015 wordt opname op grond van  zzp  3 en  4 niet meer

Mogelijk ! “ U  organiseert het thuis maar zelf met wat thuiszorg , met veel mantelzorg, (Als die althans in de zelfde plaats woont)  het is allemaal niet de zorg van de Staat , maar  uw eigen zorg,”  hoor ik het kabinet zeggen.)

We zullen zien…

Ik wens ieder graag een ruimhartige neef toe!